Thursday, December 8, 2022

తామరాకు పై నీటిబిందువుకేం తెలుసు తాను ఎటువైపు వాలిపోతానో అని,
కొండకోనల పరుగులిడే వాగులకేం తెలుసు వెళుతున్నది ఉప్పు నీటి సంద్రంలోకని,
సప్తస్వరాలను దాచుకున్న కోయిలకేం తెలుసు తన రంగు నలుపని,
పరిమళాన్ని వెదజల్లే పూలకేం తెలుసు తన జీవిత కాలం ఒక్క రోజేనని,
ఎగసిపడే కేరటాలకేం తెలుసు కడలిని దాటి రాలేమని,
సముద్రగర్భంలో ఆల్చిప్పకేం తెలుసు తనలో స్వాతిముత్యం దాగుందని,
పంకజంలో పుట్టిన పద్మానికేం తెలుసు తనపై దేవతలు ఆశీనులవుతారని,
నా గుండెల నిండుగా ఉన్నా నీ రూపనికేం తెలుసు నీవు లేకపోతే నా ఊపిరి ఆగిపోతుందని..

Wednesday, July 4, 2018

నువ్వంటే ఇష్టం

గల గల పారే గోదారి  
కిల కిల ఎగిరే పక్షులు 
బోసి నవ్వుల చిన్నారులు 
అమ్మ ప్రేమగా పెట్టె గోరు ముద్దలు  
చంద్రుని చుట్టూ చుక్కలు 
ఇవన్నీ ఇష్టమే కానీ నువ్వంటే నాకు ఎక్కువ ఇష్టం 
నీ నవ్వంటే  ఇంకా ఇష్టం 
నీ కళ్ళల్లోకి చూస్తే ఏదో ధైర్యం 
నీతో మాట్లాడితే కొండంత సంతోషం 
వీలైతే క్షమించవా నేస్తం 
ఉండి పోవా నాతో జీవితాంతం?



Saturday, June 30, 2018

మళ్ళీ వచ్చిన వసంతం

మోడు వారిన జీవితంలోకి కొత్తగా వచ్చిన వసంతం 
కమ్మగా కూస్తున్న కోయిలలు 
సువాసనలు వెదజల్లుతున్న మల్లెతీగలు 
చల్లని వెన్నెల రాత్రులు 
వయ్యారంగా ఊగుతున్న గొల్లభామలు 
నవ్వుతూ ఆహ్వానిస్తున్న గులాబీలు 
మళ్ళీ కొత్తగా కనిపిస్తున్న బంగారు లోకం 
నా జీవితంలో కొత్త ఊపిరి పోసిన ప్రియా నేస్తమా 
నా మనసులోకి పునఃస్వాగతం 

                                                  ఇట్లు 
                                        నీ ప్రేమకి నోచుకోని నీ ప్రేయసి 

Tuesday, February 23, 2010

కలల ప్రపంచం - నిజ జీవితం

కలల ప్రపంచం లో బ్రతుకుతున్న ఒక అమ్మాయి
తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని అందంగా కట్టుకుంది
ఆ ప్రపంచంలో తను ఒక యువరాణి గా చిత్రించుకుంది
తనకి ఏ కష్టాలు ఉండవు, అన్నీ సుఖాలే ఉంటాయి అని అనుకుంది,
తన జీవితాన్ని ఒక నందన వనం లా, అందమైన బృందావనం లా ఊహించుకుంది,
కాని ఒక రోజు "నిజం" అనే భూతం ఎదురుపడింది, తను ఊహించుకునేవి అన్నీ
కలలే అని చెప్పింది, కలలు ఎప్పటికి నిజం కావు అని వాదించింది.
కాని ఆ అమ్మాయి ఆ విషయాన్ని ఒప్పుకోలేదు, "నిజం భూతం" కి కోపం వచ్చింది,
ఆ అమ్మాయి కట్టుకున్న కలల ప్రపంచాన్ని తన బలమైన కాళ్ళతో జాలి లేకుండా కూల్చేసింది
ఆ అమ్మాయిని ఒంటరిగా ఈ పాడు లోకంలో వదిలేసింది
ఇప్పుడు ఆ అమ్మాయి తను ఒంటరిని అనే బాద తన్నుకోస్తున్నా
గుండెల్ని పిండేస్తున్నా, ఒంటరిగానే ప్రయాణిస్తుంది ఏ గమ్యం తెలియని చోటకి

Friday, February 5, 2010

ఒంటరినైపోయాను

ఒంటరి గానే ఈ లోకంలో అడుగుపెట్టాను
ఒంటరి గానే ఈ లోకం నుంచి వీడ్కోలు తీసుకుంటాను
మరి ఒంటరిగా ఎందుకు బ్రతకలేకపోతున్నాను?
నా వాళ్ళు నన్ను ప్రేమించాలి, అర్ధం చేసుకోవాలి అనే తపన,
నా వాళ్ళను సుఖపెట్టాలి అని ప్రతి నిముషం ఆరాటం,
నన్ను వాళ్ళు ఎప్పుడు ఒంటరి దాని గా చేయద్దు అనే తాపత్రయం
ఇంత తపన పడ్డా కూడా చివరికి ఒంటరి దాన్నే అయ్యాను
ఒంటరి తనం లో ఆనందం పొందితే వేదాంతి అంటారు,
ఒంటరి తనం లో బాద పడితే మనిషి అంటారు
ఒంటరి గానే పుట్టి ఒంటరి గానే చస్తాను అనే జీవిత సత్యం తెలిసినా
ఇంకా ఒంటరి తనానికి నేను భయపడుతున్నాను.
Finding happiness when alone is "Solitude", getting depressed when alone is "Loneliness"

Friday, September 18, 2009

నా వేసవి జ్ఞాపకాలు...

ఉమాశంకర్ గారి "Anantham" బ్లాగ్ చదివిన తర్వాత నాకు నా చిన్నప్పటి వేసవి సెలవలు గుర్తుకొచ్చాయి. వేసవి జ్ఞాపకాలు అనటంకంటే "నా చిన్న నాటి మధుర స్మృతులు" అనటం చాల కరెక్ట్ అనుకుంటా.
మా అమ్మమ్మ మా అమ్మ చిన్నతనం లోనే చనిపోవటం వల్ల నాకు మా తమ్ముడికి అమ్మమ్మ గారిల్లు ఉన్నా లేనట్టే. మా అమ్మని సొంత కూతిరి లా పెంచింది మా పెద్దమ్మ (మా అమ్మకి పెద్దక్క) పెద్దనాన్న. ప్రతి సంవత్సరం మా వేసవి సెలవులన్ని మా పెద్దమ్మ వాళ్లా ఇంట్లోనే గడిచేవి.
మా పెద్దమ్మ వాళ్ళది ఖమ్మం జిల్లాలో గోపవరం అనే చిన్న పల్లెటూరు. మా సెలవుల సందడి మా చివరి పరీక్ష సోషల్ స్టడీస్ తోనే మొదలయ్యేది. మా పెద్ద నాన్న ఆ రోజు తెల్లవారుఝామున వచ్చేసేవారు మమ్మల్నిద్దరిని ఊరికి తీసుకెళ్ళడానికి. పరీక్ష మధ్యాహ్నం కల్లా అయిపోవడం తరువాయి, ఇంటికి రావడం, భోజనం చెయ్యటం, రెండింటికల్లా భయల్దేరే వాళ్ళం బస్సులో. అస్సలు ఈ బస్సు ప్రయాణం అంటే మాకు ఎంత సరదానో చెప్పలేను. బస్సు ఆగిన ప్రతి చోట మా పెద్దనాన్న మాకు అడిగిందల్లా కాదనకుండా తినుబండారాలు కొనిచ్చేవాడు. రాత్రి పదింటికల్లా ఖమ్మం లో దిగేవాళ్ళం. మా ఊరికి వెళ్ళే చివరి బస్సు అప్పటికల్ల వెళ్ళిపోయేది. మళ్ళి తెల్లవారు ఝామున నాలుగింటి వరకు మా ఊరికి బస్సు ఉండదు. అప్పుడు మా పెద్దనాన్న మా ఇద్దరికీ అక్కడే మెస్సులో భోజనాలు పెట్టించి, పక్కనే ఉన్న సినిమా హాల్ కి తీసుకెళ్ళేవాడు. నేను చివరి సారి వేసవి సెలవులకి (దాదాపుగా పదేళ్ళు అయింది) వెళ్ళినప్పుడు అలా చూసిన సినిమా "సూత్రధారులు" నాకు ఇప్పటికి ఆ సినిమా చూసినా, అందులో పాటలు విన్నా, ఆ వేసవి జ్ఞాపకాలే కళ్ళ ముందు మేదుల్తాయి. అలా సినిమా చూస్తూనే మా తమ్ముడు, నేను మా పెద్దనాన్న చెరో భుజం మీద నిద్ర పోయేవాళ్ళం. సినిమా అయ్యాక పెద్ద నాన్న మమ్మల్ని నిద్రలేపి బస్టాపు కి తీస్కొచ్చి, బాదాం పాలు కొనిచ్చేవాడు. అవి తాగాలంటే మాకు భలే సరదాగా ఉండేది. పాలు తాగి కాసేపు అలా బస్టాపు లోని బెంచిపై కూర్చొని అలా అర్ధరాత్రి కూడా కోలాహలంగా తిరిగే జనాల్ని, తలెత్తి చూస్తే తప్ప కనపడని టెలివిజన్ వైపు మార్చి మార్చి చూస్తూ మళ్ళి నిద్రపోయే వాళ్ళం. తెల్లవారు ఝామున నాలుగింటికి గోపవరం బయల్దేరేది మొదటి బస్సు. ఇక పెద్దనాన్న ముందు మా సామాన్లు బస్సులో పెట్టి వచ్చి , నన్ను నిద్ర లేపి, మా తమ్ముడిని భుజానవేస్కొని బస్సు ఎక్కటం నాకింకా కళ్ళకి కట్టినట్టుగా గుర్తుంది. ఇక ఆ బస్సులో ఉన్న కోలాహలం చూస్తే మాకు నిద్ర మత్తు వదిలిపోయేది. పాల కేంద్రానికి పాలు పోయటం కోసం పెద్ద పెద్ద క్యాన్లతో ఎక్కే వాళ్లు, పేపరు కట్టలు బస్సు కదిలే ముందే డ్రైవర్ కి అందాచేయాలని ఆత్రుత పడే పేపర్ అబ్బాయిలు, ఆ పేపర్ కట్టలోంచే మొత్తం వార్తలు చదివేయ్యాలి అనే తాపత్రయం తో డ్రైవర్ పక్కనే నక్కి కూర్చునేవాళ్లు, కూరగాయ గంపలు, పళ్ళ గంపల తో, తల నిండా పూలు పెట్టుకొని ఎక్కే ఆడవాళ్ళు ....అబ్బ అసలు వాళ్ళందరిని చూస్తుంటే మాకు చాల సరదాగా ఉండేది. చెప్పడం మర్చిపోయానండోయ్... మా పెద్ద నాన్న ఆ ఊర్లో చెప్పుకోదగ్గా మోతుబరి రైతుల్లో ఒకరవటం, రాజకీయాల్లో తిరగటం వల్ల ఆయన్ని అందరు గుర్తుపట్టేవారు. ఇక మా ఇద్దరి పరిచయం అక్కడే మొదలయ్యేది బస్సులో. (మా అమ్మ పేరు సరస్వతి. అమ్మ పెద్దమ్మ వాళ్ల ఊళ్ళోనే పెరగటం వల్ల అందరికి సరసమ్మ గారిగా తెలుసు). అలా మేము "సరసమ్మ గారి పిల్లలు" గా అందరికి పరిచయడం చేయ బడే వాళ్ళం. అలా మా పరిచయం జరగగానే అక్కడ మేము ఇద్దరమే "ఫోకస్ పాయింట్" అయ్యేవాళ్ళం. అందరు అమ్మాయి, అబ్బాయి ఎంత బాగున్నారు ముత్య్యాల్లాగా అనగానే మేము "మా అంత గొప్ప వాళ్లు లేరు" అనుకునేవాళ్ళం.....అలా సరదాగా మా బస్సు ప్రయాణం జరిగేది......
తర్వాత....మా సెలవులు ఎలా గడిచాయో నా తర్వాతి టపాలో చెపుతాను
అంత వరకు...సెలవు.

Saturday, August 29, 2009

క్షమించవా ప్రియతమా..........

ప్రియతమా,

నన్ను క్షమించుమా. ఆవేశం లో అన్న మాట ఎన్నో అనర్దాలకి దారి తీస్తుందని ఆలస్యంగా తెలుసుకున్నాను. మన మధ్య చిలిపి తగువులే కాని పెద్ద పోట్లాటలు ఉండ కూడదు. మనం ఒకరికి ఒకరు అని ఆ పైవాడే నిర్ణయించేసాడు.అది కాదని మనం ఒకరి తోడు మరొకరికి లేకుండా బ్రతకగలమా????? ఇప్పటి వరకు నేను నీతో ఎంతో అందమైన క్షణాలని అనుభవించాను. ఇక ముందు కూడా నా జీవితంలో నీతో గడిపే ప్రతి నిముషం ఎంతో మధురంగా ఉంటుందని నమ్ముతున్నాను. ఎప్పటికి చెరగని నీ చిరునవ్వుతో మొదలయ్యే మన ఉదయాలు, నిన్ను చూడబోయే సాయంత్రాల గురించి మధ్యాహ్నం నుంచే ఎదురుచూపులు, రాత్రి వేళ నీ వెచ్చని కౌగిలిలొ గువ్వపిల్లలా ఒదిగిపోవటం .......... ఇవన్ని మన రాబోయే అందమైన జీవితానికి కొన్ని ఉదాహారణలు మాత్రమె. త్వరలో మనం ఏకం కాబోతున్నపుడు, మన మధ్య దాంపత్యం అనే బంధం ఏర్పడబోతున్నప్పుడు, మన మధ్య ఉండవలసినవి ప్రణయ పోరాటాలు, అలకల పలక పైరాసే చిలిపి జ్ఞ్యాపకాలేకాని, గుండెల్ని గాయపర్చే పెద్ద పోట్లాటలు కాకూడదు.

నీతో ఎంతో అందమైన, ఆనందమైన జీవితాన్ని ప్రతి నిముషం ఆస్వాదించాలని కోరుకుంటూ, పెద్ద మనసుతో నన్నుక్షమిస్తావని ఆసిస్తూ
నీ ప్రేయసి