నా వేసవి జ్ఞాపకాలు...

ఉమాశంకర్ గారి "Anantham" బ్లాగ్ చదివిన తర్వాత నాకు నా చిన్నప్పటి వేసవి సెలవలు గుర్తుకొచ్చాయి. వేసవి జ్ఞాపకాలు అనటంకంటే "నా చిన్న నాటి మధుర స్మృతులు" అనటం చాల కరెక్ట్ అనుకుంటా.
మా అమ్మమ్మ మా అమ్మ చిన్నతనం లోనే చనిపోవటం వల్ల నాకు మా తమ్ముడికి అమ్మమ్మ గారిల్లు ఉన్నా లేనట్టే. మా అమ్మని సొంత కూతిరి లా పెంచింది మా పెద్దమ్మ (మా అమ్మకి పెద్దక్క) పెద్దనాన్న. ప్రతి సంవత్సరం మా వేసవి సెలవులన్ని మా పెద్దమ్మ వాళ్లా ఇంట్లోనే గడిచేవి.
మా పెద్దమ్మ వాళ్ళది ఖమ్మం జిల్లాలో గోపవరం అనే చిన్న పల్లెటూరు. మా సెలవుల సందడి మా చివరి పరీక్ష సోషల్ స్టడీస్ తోనే మొదలయ్యేది. మా పెద్ద నాన్న ఆ రోజు తెల్లవారుఝామున వచ్చేసేవారు మమ్మల్నిద్దరిని ఊరికి తీసుకెళ్ళడానికి. పరీక్ష మధ్యాహ్నం కల్లా అయిపోవడం తరువాయి, ఇంటికి రావడం, భోజనం చెయ్యటం, రెండింటికల్లా భయల్దేరే వాళ్ళం బస్సులో. అస్సలు ఈ బస్సు ప్రయాణం అంటే మాకు ఎంత సరదానో చెప్పలేను. బస్సు ఆగిన ప్రతి చోట మా పెద్దనాన్న మాకు అడిగిందల్లా కాదనకుండా తినుబండారాలు కొనిచ్చేవాడు. రాత్రి పదింటికల్లా ఖమ్మం లో దిగేవాళ్ళం. మా ఊరికి వెళ్ళే చివరి బస్సు అప్పటికల్ల వెళ్ళిపోయేది. మళ్ళి తెల్లవారు ఝామున నాలుగింటి వరకు మా ఊరికి బస్సు ఉండదు. అప్పుడు మా పెద్దనాన్న మా ఇద్దరికీ అక్కడే మెస్సులో భోజనాలు పెట్టించి, పక్కనే ఉన్న సినిమా హాల్ కి తీసుకెళ్ళేవాడు. నేను చివరి సారి వేసవి సెలవులకి (దాదాపుగా పదేళ్ళు అయింది) వెళ్ళినప్పుడు అలా చూసిన సినిమా "సూత్రధారులు" నాకు ఇప్పటికి ఆ సినిమా చూసినా, అందులో పాటలు విన్నా, ఆ వేసవి జ్ఞాపకాలే కళ్ళ ముందు మేదుల్తాయి. అలా సినిమా చూస్తూనే మా తమ్ముడు, నేను మా పెద్దనాన్న చెరో భుజం మీద నిద్ర పోయేవాళ్ళం. సినిమా అయ్యాక పెద్ద నాన్న మమ్మల్ని నిద్రలేపి బస్టాపు కి తీస్కొచ్చి, బాదాం పాలు కొనిచ్చేవాడు. అవి తాగాలంటే మాకు భలే సరదాగా ఉండేది. పాలు తాగి కాసేపు అలా బస్టాపు లోని బెంచిపై కూర్చొని అలా అర్ధరాత్రి కూడా కోలాహలంగా తిరిగే జనాల్ని, తలెత్తి చూస్తే తప్ప కనపడని టెలివిజన్ వైపు మార్చి మార్చి చూస్తూ మళ్ళి నిద్రపోయే వాళ్ళం. తెల్లవారు ఝామున నాలుగింటికి గోపవరం బయల్దేరేది మొదటి బస్సు. ఇక పెద్దనాన్న ముందు మా సామాన్లు బస్సులో పెట్టి వచ్చి , నన్ను నిద్ర లేపి, మా తమ్ముడిని భుజానవేస్కొని బస్సు ఎక్కటం నాకింకా కళ్ళకి కట్టినట్టుగా గుర్తుంది. ఇక ఆ బస్సులో ఉన్న కోలాహలం చూస్తే మాకు నిద్ర మత్తు వదిలిపోయేది. పాల కేంద్రానికి పాలు పోయటం కోసం పెద్ద పెద్ద క్యాన్లతో ఎక్కే వాళ్లు, పేపరు కట్టలు బస్సు కదిలే ముందే డ్రైవర్ కి అందాచేయాలని ఆత్రుత పడే పేపర్ అబ్బాయిలు, ఆ పేపర్ కట్టలోంచే మొత్తం వార్తలు చదివేయ్యాలి అనే తాపత్రయం తో డ్రైవర్ పక్కనే నక్కి కూర్చునేవాళ్లు, కూరగాయ గంపలు, పళ్ళ గంపల తో, తల నిండా పూలు పెట్టుకొని ఎక్కే ఆడవాళ్ళు ....అబ్బ అసలు వాళ్ళందరిని చూస్తుంటే మాకు చాల సరదాగా ఉండేది. చెప్పడం మర్చిపోయానండోయ్... మా పెద్ద నాన్న ఆ ఊర్లో చెప్పుకోదగ్గా మోతుబరి రైతుల్లో ఒకరవటం, రాజకీయాల్లో తిరగటం వల్ల ఆయన్ని అందరు గుర్తుపట్టేవారు. ఇక మా ఇద్దరి పరిచయం అక్కడే మొదలయ్యేది బస్సులో. (మా అమ్మ పేరు సరస్వతి. అమ్మ పెద్దమ్మ వాళ్ల ఊళ్ళోనే పెరగటం వల్ల అందరికి సరసమ్మ గారిగా తెలుసు). అలా మేము "సరసమ్మ గారి పిల్లలు" గా అందరికి పరిచయడం చేయ బడే వాళ్ళం. అలా మా పరిచయం జరగగానే అక్కడ మేము ఇద్దరమే "ఫోకస్ పాయింట్" అయ్యేవాళ్ళం. అందరు అమ్మాయి, అబ్బాయి ఎంత బాగున్నారు ముత్య్యాల్లాగా అనగానే మేము "మా అంత గొప్ప వాళ్లు లేరు" అనుకునేవాళ్ళం.....అలా సరదాగా మా బస్సు ప్రయాణం జరిగేది......
తర్వాత....మా సెలవులు ఎలా గడిచాయో నా తర్వాతి టపాలో చెపుతాను
అంత వరకు...సెలవు.